Casalpina is een Walserhuis in Edelboden. Het staat op een plek die oude bergkennis verraadt: open naar het uitzicht, beschut door de helling en een van de laatste huizen in het dal die ’s avonds de zon verliezen.
Het dorp Edelboden werd gesticht door de familie Welf, een oude Walserfamilie die zich hier al in de middeleeuwen vestigde. De oudste sporen van het huis gaan terug tot 1680. In 1688 bestond het uit twee aaneengesloten bouwdelen, gemaakt van larikshout uit de omliggende bossen en steen uit de omgeving van Lysbalma. In 1735 werd het herbouwd en uitgebreid; die datum staat nog altijd in de nokbalk gekerfd. Rond 1900 werden de aangrenzende stal en hooischuur toegevoegd.
De ligging weerspiegelt oude kennis van de bergen. Het is een van de laatste huizen in het dal die de zon verliezen, heeft een vrij uitzicht en wordt beschermd door de helling ernaast, die het ook tegen lawines beschut.
Vroeger waren op de begane grond dieren en hooi ondergebracht en vond er in de koudste maanden veel van het boerenwerk plaats. Op de eerste verdieping woonden de mensen. Hogerop, in de Stadel, lag de Spichel, zoals de opslagruimte in het Titsch werd genoemd. Elke verdieping had een duidelijke functie.
Rond 1980 werd het huis verlaten. Na bijna vijftig jaar kocht onze familie Casalpina en begon in 2024 aan een hedendaagse restauratie die trouw moest blijven aan de geest van het huis: natuurlijke materialen, teruggewonnen origineel hout, onzichtbare vloerverwarming, badkamers in cocciopesto en een moderne keuken van roestvrij staal. Hedendaags comfort kwam binnen zonder de oude ziel van het huis uit te wissen.